ตราบที่ดวงอาทิตย์ยังส่องแสง

หลายๆ คน คงเคยเจ็บปวดเพราะความรัก หรือในเวลานี้สำหรับบางคน

ใครรักมาก รักมานาน วาดฝันไว้มาก หวังเอาไว้มาก..ก็ยิ่งเจ็บปวดมาก
บางทียิ่งคิดมาก ตัดใจไม่ได้ หวังลมๆแล้งๆ ว่าเราอาจจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม คิดเข้าข้างตัวเองไปต่างๆ นานา ผูกใจอยู่กับอดีต คิดถึงวันนั้น คิดถึงเขา เห็นอะไรก็เหมือนเห็นเขาอยู่ในทุกที่ทุกเวลา ความทรงจำอันแสนสวยงามที่ไม่มีให้เห็นอีกแล้วในปัจจุบัน

พอคิดไปถึงว่า ไม่มีอีกแล้ว ไม่มีอีกแล้วความสุขเหล่านั้นที่เคยมี น้ำตามันก็พรั่งพรูออกมา เหมือนใจจะขาดอยู่ตรงนั้น จนบางทีก็ทำเอาหมดกำลังใจ ไม่มีแรงจะลุกขึ้นมาทำอะไรอีกแล้ว

แต่..ในอีกมุมหนึ่ง มุมเล็กๆ ของคนที่ไม่เคยได้สัมผัสถึงความรัก ความผูกพัน ความสุขที่ตราตรึงอยู่ในความทรงจำของบุคคลผู้ที่เคยได้สัมผัสและสูญเสียมันไป แต่ในมุมนี้ เขาไม่มีความทรงจำใดๆ ไม่มีความรัก ความผูกพันความเจ็บปวดจากการสูญเสีย

เขาอาจจะเฝ้ามองดูอยู่อย่างสงสัย และใคร่รู้นักว่าความรักจะทำให้คนมีความสุข และเจ็บปางตายได้ขนาดนั้น สงสัยจนเป็นทุกข์ อยากรู้จนออกแสวงหา "ความรัก"

หรือไม่..พวกเขาก็อาจจะมีความสุขมากกว่ากับการไม่รู้ ไม่ต้องรับรู้ถึงความเจ็บปวดเหล่านั้น อย่างที่บางคนอาจบอกว่า รู้ยิ่งน้อยก็ยิ่งดี ยิ่งรู้มากก็ยิ่งทุกข์มากเท่านั้น

แล้วคุณล่ะ ถ้าคุณมีทางเลือก..
เจ็บปวดเพราะความรัก หรือ ไม่เคยรู้จักกับความรัก?

ดูเหมือนว่า..ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน..ทำไมคำตอบของฉัน

ถึงได้ . . . ยินดี ที่ จ ะ เ จ็ บ ป ว ด . . ซะงั้น