ตราบที่ดวงอาทิตย์ยังส่องแสง

ด้วยภาวะอ่อนแอของจิตใจ......

เมื่อพระอาทิตย์ดวงนั้น ลาลับขอบฟ้า

 

ความเศร้าโศก ปรากฎชัดจนล้นหัวใจ
..บางที สับสนจนไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

ก็เพราะว่าฟ้ากำลังมืดลงเรื่อยๆ
ยิ่งอยากไม่ให้พระอาทิตย์ตกเท่าไหร่ ก็ยิ่งทุกข์มากเท่านั้น

พระอาทิตย์ไม่ใช่ของเรา ทั้งยังอยู่แสนไกล
พระอาทิตย์ขึ้นแล้วก็ต้องเคลื่อนหายไป

พระอาทิตย์ไม่ได้ตั้งใจจะให้แสงสว่างแก่เรา
แต่ให้กับทุกๆคน..


มีผู้ใหญ่ใจดีเคยให้เทียนไว้หลายเล่ม

แสงจากเทียนเล่มนึง สอนฉันว่า..
เรามีหน้าที่ดูแลแค่วันนี้
..แล้วปล่อยให้พรุ่งนี้ดูแลตัวมันเอง



ผู้ใหญ่ใจดียังเคยบอกไว้อีกว่า
ที่ดีที่สุด ให้เลิกหวังพึ่งแต่แสงจากดวงอาทิตย์ หรือจากเทียนเล่มไหนๆได้แล้ว

ตัวเราเองนั้น คือที่พึ่งที่ดีที่สุด

ความดีที่ค่อยๆสั่งสม แม้อาจต้องใช้เวลา แม้อาจต้องอดทน
......แต่มันจะทำให้เรารู้เองว่า ควรเดินต่อไปทางไหน อย่างไรดี

 จนกว่า......วันที่ฉัน จะเป็นแสงสว่างให้ตัวเองได้

วันที่ฉัน เข้มแข็งพอ